Cement mixen en muren metselen

Om 08.00u zijn we weer op de bouwplaats. De dag wordt begonnen met een welkomstwoord, een officiële (en emotionele) voorstelronde van een van de twee 'beneficiaries' (begunstigden), Miriam Ngcobo, en een hilarische ijsbreeksessie (masseren van de schouders en nek van je buurman/-vrouw). Miriam is 58 en verzorgt 6 kinderen (van wie het grootste deel weeskinderen). Ze moeten rondkomen van slechts ZAR 250 per maand (€ 25). De andere begunstigde, Flora Nzimande, is 67 en verzorgt 5 kinderen (ook grotendeels weeskinderen). Hun huidige huis staat op instorten. De kinderen slapen op verbrande bedden en dunne matjes. Hen hebben we maandag al ontmoet en de toestand van het huis aanschouwd. Als je dat ziet, weet je waarvoor je het doet. Vol goede moed gaan we dan ook aan de slag. Naast vrijwilligers, werken ook studenten van de lokale bouwopleiding mee, de aanstaande bewoners van het nieuwe huis én bewoners van reeds eerder met hulp van Habitat gebouwde huizen. Dit laatste wordt 'sweat equity' genoemd. Men krijgt feitelijk een renteloze lening van Habitat. Deze moet men dus wel terugbetalen, maar dit hoeft niet (allemaal) met geld. Door zelf mee te helpen bij het bouwen van andere Habitat-huizen lossen ze ook (deels) hun schuld in. Brian neemt me onder zijn hoede en leert me hoe ik als een echte pro met de troffel cement kan smeren op de muren en de stenen en kan zorgen dat de muur aan alle kant recht blijft lopen. De tijd vliegt. Terwijl de muren gestaag hoger groeien, breiden Genevieve en ik onze Zulukennis uit en komen steeds meer te weten over onze medebouwers. We zwellen bijna zichtbaar op van trots als we van de een na de andere student complimenten krijgen over ons metselwerk, met als absoluut hoogtepunt de waardering van de opzichter. Niet lang daarna gevolgd door een dieptepuntje... blijkt dat de opzichter even vergeten was dat er een raam moest komen op de plek van de muur waar wij met bloed, zweet en tranen op gezwoegd hebben... Tja, it's all in the game. Gelukkig lag het niet aan ons metselwerk!

Stenen sjouwen

Gisteren net thuisgekomen uit Swaziland en vervolgens gelijk weer het koffertje gepakt. Vanochtend stond ik om 05.00u weer naast mijn bed. Om 06.00u is Genevieve naar ons toegekomen. We hebben haar auto in de garage gezet en zijn vervolgens met de Polo vertrokken naar Pietermaritzburg waar we als vrijwilligers gaan helpen bij het bouwen van huizen (zie eerder bericht). Tijdens de 6 uur durende rit verbaas ik me erover hoe groen het landschap is. Aldwin en ik zijn eerder dit jaar ook door dit gebied gereden en toen was het kurkdroog en bruin. Dit heeft te maken met het feit dat tot nu toe al 4x zoveel regen gevallen is als het hele vorige jaar. Rond 12.30u arriveren we in Pietermaritzburg. Eerst stoppen we bij het B&B dat we op de valreep nog hadden geboekt, Leighton Lodge. We droppen onze spullen, trekken ons oude werkkloffie aan en rijden naar de McDonald's waar Ben (van Habitat for Humanity) op ons wacht. De bouwplaats ligt in een prachtige, landelijke omgeving. Het is zo'n 13km buiten de stad. Gelijk als we aankomen en na wat wederzijdse introducties, worden we opgeschakeld. We stappen in de laadbak van een 'bakkie' en worden naar de tweede bouwplaats, een stuk heuvelop, vervoerd. Aparte ervaring! Ook voor de plaatselijke bevolking. Je ziet namelijk normaliter alleen zwarte mannen en vrouwen vervoerd worden op deze manier, geen blanken... en al helemaal geen blanke vrouwen! De rest van de mddag sjouwen we zware stenen de heuvel op. Rond 17.00u is het einde oefening en rijden we terug naar het B&B. Het is inmiddels betrokken en het regent een beetje. Beiden hebben we geen zin om uit eten te gaan. Eerder hadden we al een magnetron ontdekt in de cottage. De supermarkt verkoopt prima magnetronmaaltijden. En met een flesje rode wijn erbij smaakt het allemaal prima!

Armoede in Zuid-Afrika verdubbeld

Het aantal arme mensen in Zuid-Afrika is in tien jaar tijd meer dan twee keer zo groot geworden, ondanks de economische groei. Dit blijkt uit maandag gepubliceerde onderzoeksresultaten van het Zuid-Afrikaanse Instituut voor Raciale Betrekkingen (SAIRR).

Volgens het onderzoek moesten 4,2 miljoen mensen in 2005 bestaan van minder dan een dollar per dag, tegenover 1,9 miljoen personen in 1996, twee jaar na de val van het apartheidsregime. SAIRR wijst werkloosheid aan als oorzaak van de problemen.

Die stond gemiddeld op ruim 26 procent in die periode. Ook de gevolgen van het hiv-virus en de ziekte aids droegen volgens SAIRR bij aan de toegenomen armoede.

Bron: ANP

Scenic route

Nadat we afscheid hebben genomen van iedereen, rijden we naar de omgeving waar het paleis van koning Mswati III staat, Lobamba. Helaas is het echter niet open voor publiek. We rijden door naar de Magugadam en genieten van een heerlijke lunch bij de Maguga Lodge terwijl we een adembenemend uitzicht hebben op het stuwmeer en de dam. We hebben besloten Swaziland te verlaten via de noord-westelijke grensovergang Bulembu. We rijden via een 15km lange zandweg naar het dorp Bulembu en volgen de vaag aangegeven route naar de RSA (Republic of South Africa). Bij de grensovergang maken we ons enigszins zorgen. Het lijkt erop dat we niet terug kunnen komen in Zuid-Afrika. Na 101 vragen krijgen we dan toch toestemming om door te rijden. De kaart gaf ons geen informatie over de lengte van de route naar Barberton. Uiteindelijk blijkt het ruim 30km onverhard te zijn. Een erg 'scenic route'. De uitzichten doen ons denken aan o.a. Ierland, Schotland en Canada. Rond 20.30u komen we thuis. Swaziland heeft zeker ons hart veroverd!