Bootcamp!

Na vandaag weet ik een beetje hoe het is om in het leger te zitten... De Tequila Babes hadden een bootcamp georganiseerd. Om 17.30u moest ik me op het terrein melden. Nu verwachtte ik van alles, maar geen hindernisbaan á la U.S. Marines. Touwklimmen, hardlopen, opdrukken, tijgeren, noem het maar op. Zelfs mijn hoogtevrees weet ik te overwinnen als we een 10m hoge stellage moeten beklimmen en aan de andere kant weer moeten afdalen (zal wel door de Tequila komen). Het bootcamp blijft niet zonder gevolgen. De dagen erna zou ik alle spieren in mijn lichaam voelen. Ook hebben mijn ellebogen en rug het moeten bezuren; het tijgeren heeft namelijk redelijk wat schaafwonden veroorzaakt. Het bootcamp wordt afgesloten met een heuse Afrikaanse braai (boereworst op broodjes). De dames van het bestuur hadden enorme koelboxen meegenomen, tot de nok toe gevuld met drank en etenswaren. Na een wederom geslaagd Tequila Babes event rijd ik rond 23.00u naar huis.

Goedgekeurd

Vandaag is Mdabuko op bezoek geweest samen met Simanga, om het stafverblijf te bekijken. Ze zijn een huisnummer te ver afgezet door het taxibusje, dus ik loop even naar de gate om ze daar op te vangen. Geeft me gelijk de gelegenheid om nader kennis te maken met de nieuwe bewakers. Het nieuwe bewakingsbedrijf heeft een beetje pech, want zowel de poorten als het hek als het intercomsysteem hebben het begeven. Al snel zie ik Mdabuko en Simanga aan komen gelopen. Er volgen wat introducties (uiteraard in Zulu!) en we lopen gezamenlijk naar ons huis. Na een korte inspectie van het verblijf nemen we op de patio plaats en drinken wat limonade (het is extreem warm vandaag). Het verblijf is goedgekeurd. Mdabuko wil graag intrekken. We praten nog wat na en geven aan dat we hem maandag zullen bellen (er moet namelijk ook eerst nog goedkeuring komen van de eigenaresse).

Heimwee naar Montepulciano

Markus haalt ons door zijn Duitse 'Pünklichkeit' netjes op tijd op en rond 19.15u stappen we bij Giovanni's Pane & Vino binnen. Eerder vandaag had ik een gezellig telefoongesprek met de eigenaar gehad. Zo kon hij horen dat ik een Nederlandse was, aangezien zijn vrouw (zelf in Zuid-Afrika geboren) Nederlandse ouders had. We hoeven de wijnlijst niet lang te bekijken, Montepulciano d'Abruzzo! Het doet ons terugdenken aan de heerlijke tijd die we jaren geleden in de Toscane hebben doorgebracht. Na enige tijd verschijnt Roberto, de eigenaar, aan onze tafel. Het blijkt een oudere man met witte baard te zijn, zonder typisch Italiaans uiterlijk, maar wel met typische Italiaanse stijl (ik word gelijk getrakteerd op drie zoenen). Even later ontmoeten we ook zijn vrouw. Als we rond 22.30u weer naar huis worden gereden door Markus, hebben we genoten van de leuke gesprekken, het heerlijke Italiaanse eten (aangezien een weeshuis er een week van kon eten, hebben we voor het eerst een 'doggy bag' meegenomen met de pasta die over was gebleven) en de Italiaanse wijn (wel weer eens lekker na alle Zuid-Afrikaanse wijntjes).

Weer het dak op?

Vanochtend, als ik net terugkom van de sportschool, word ik gebeld door het pest control bedrijf. Of ze rond 13.00u langs kunnen komen om de geiserruimtes af te sluiten. Eerder was tijdens een storm water in 1 van de geiserruimtes terechtgekomen waardoor een zekering eruit was geklapt en wij geen warm water meer hadden. Vroeger waren de ruimtes afgesloten geweest met een plaat. Deze platen waren echter losgeraakt (waardoor waarschijnlijk ook de duiven waar we eerder last van hadden, in de ruimtes konden komen). Het pest control bedrijf heeft vervolgens gaas gespannen, maar dit is open waardoor water en wind vrij spel heeft. Ze arriveren mooi op tijd. Hun lachende uitnodiging om nogmaals mee het dak op te gaan, sla ik eveneens lachend af. Snel doe ik er nog even een wasje in en eet wat en dan moet ik alweer weg, Aldwin ophalen. Hij is 's ochtends opgehaald door Markus en die zou hem ook weer thuisbrengen. We gaan namelijk vanavond toch met zijn drieën eten bij Giovanni's Pane & Vino (aangeraden door Fabio, eigenaar van een Italiaans restaurant in Hermanus). Maar Markus heeft 's middags een veldbezoek, dus meld ik me zoals afgesproken (ondanks stoplichten die het weer eens niet deden) niet lang na 15.00u bij Aldwin's kantoor. We rijden even langs de postbus, maar deze is weer leeg. We vermoeden dat er iets mis gaat met de postbezorging vanuit Nederland. Van een aantal poststukken weten we dat ze verzonden zijn en dat ze dus allang hadden moeten aankomen. Ga ik dus ook maar weer achteraan...