KL591 naar Johannesburg

En alweer zitten we in het vliegtuig. De week is omgevlogen. We zijn lang niet aan alles toegekomen wat we wilden, maar gelukkig zijn we eind deze maand (vanaf zondag 23 december tot en met maandag 7 januari) weer in Nederland. In de wachtruimte voordat we boarden, komen we een Zuidafrikaanse dame tegen die al 7 jaar in Nederland woont. Eenmaal aan boord komen we elkaar weer tegen en dan blijkt dat ze bevriend is met het Zuidafrikaanse stel dat sinds mei in Nederland woont, met wie wij bevriend zijn geraakt tijdens onze kennismakingsweek in Zuid-Afrika in april dit jaar! De vlucht verloopt zonder problemen en rond kwart voor tien 's avonds (Afrikaanse tijd) landen we keurig op tijd op O.R. Tambo Airport.

Koukleumen versus bijkletsen

Aldwin staat vandaag vrijwillig vroeg op (04.00u). Hij gaat naar Valkenswaard met zijn vader en de vader van ons petekind Thijs, Marc, om de pre-proloog van de Dakar Rally 2008 mee te maken. Tja, daar moet je wat voor over hebben. Ik blijf lekker nog even in het warme bedje liggen. Vandaag staat er voor mij wat inkopen doen op het programma en een late lunch met Cindy. Aan het einde van de middag, net als Cindy na heel veel bijkletsen weer vertrokken is, belt Aldwin dat ze over een uurtje weer thuis zijn. De mannen zijn compleet verkleumd, maar hebben wel heel wat mooie plaatjes en video's geschoten. We drinken samen even wat en dan gaat Jan op weg naar huis. Tijd om alle spullen weer bij elkaar te rapen en de koffers weer te pakken. Dan belt mijn moeder dat ze nog even afscheid willen komen nemen. Het is al laat als eindelijk het licht uitgaat.

Het Hoge Noorden en de Oosterburen

Aldwin vertrekt vandaag naar Duitsland voor zijn werk en ik heb met mijn moeder afgesproken om naar Friesland te gaan om mijn oma te bezoeken. Een tijdje geleden ging het heel slecht met haar, maar gelukkig is ze weer wat opgeknapt. Maar voordat we naar haar toe gaan, bezoeken we eerst de kleine dorpsbasisschool waar mijn moeder's jongste zus, Marjan, les geeft aan kleuters van zo'n 3 tot 6 jaar oud. We hadden elkaar al jaren niet meer gezien en het is dan ook een warm weerzien. Marjan leek het leuk om de kinderen het een en ander over Afrika te vertellen, dus kruip ik bij ze op de bankjes en begin met de vraag of ze al eens gevlogen hebben en of ze weten wat de evenaar is. Marjan brengt een wereldbol zodat ik kan laten zien waar Nederland en Zuid-Afrika liggen. Al snel willen ze van alles weten. De meeste vragen zijn wel te beantwoorden, maar de vraag hoeveel dieren er in totaal in Zuid-Afrika leven... tja, die kan denk ik niemand beantwoorden. Als alle vragen gevraagd zijn, gaan de kinderen spelen en kunnen wij echt even bijkletsen (af en toe onderbroken door wat kindjes die toch nog een vraag hebben, willen knuffelen of hulp nodig hebben bij het spelen). Veel te snel is het lunchtijd en moeten we weer weg. Het is koud en regent pijpestelen. Of het daaraan ligt, weet ik niet, maar ik was me met de minuut slechter gaan voelen. Een heftige keelpijn kondigt zich aan. Bij Hotel-Restaurant de Wijnberg in Bolsward genieten we van een lekker warme kop soep en een biefstukje. We halen wat medicijnen voor mijn keel bij de plaatselijke apotheek en rijden het kleine stukje naar het verpleeghuis waar mijn oma woont. Het lijkt alsof ze ons herkent en ze wil van alles zeggen, maar dat is helaas niet te verstaan. Het is moeilijk om weer afscheid te nemen. In het uitgestorven, natte Sneek lopen we nog even een snel rondje langs de winkels. Thuis kijkt Rob naar mijn keel en besluit dat neusdruppels en keeltabletten wel voldoende zouden moeten zijn. Om 20.00u (als Rob en mijn moeder al naar dansles zijn) gaat de bel en staat Aldwin voor de deur. Hij eet even wat en dan rijden we het kleine stukje naar huis.

22 gemiddeld

Dat is het aantal gebreken dat gemiddeld wordt geconstateerd tijdens de oplevering van een nieuwbouwhuis. Na een 2,5 uur durende inspectie van ons huis (bijgestaan door een bouwkundige van Vereniging Eigen Huis) komen we bij ons huis uit op 26. Het grootste deel van de gebreken betreft gekraste ruiten en minder spannende gebreken zoals het opvullen met wat aarde van een gat naast de erker. Het enige als echt 'ernstig' aangemerkte gebrek is het ontbreken van ventilatie in de meterkast waar zich ook de gasaansluitingen bevinden. Verder staan de goten vol met water, wat ons wel wat zorgen baart. Na overleg met de uitvoerder over de ruiten komen we tot een goed compromis en tekenen het proces-verbaal van oplevering. We ontvangen vervolgens de sleutels van de woning en lopen nog een rondje door 'ons' nieuwe huis... Erg onwerkelijk. Terwijl we in Afrika waren, waren we ons nauwelijks nog bewust van het feit dat een nieuwe woning in Nederland in aanbouw was, maar nu we zo door de woning lopen, zien we ons er zeker wonen. We rijden terug naar Rotterdam en lunchen bij 'Brasserie de Schone Lei', inmiddels een oude favoriet van ons. Daarna nog even wat geshopt en boodschappen gedaan bij de vertrouwde Albert Heijn. Op de weg terug naar huis nog even langs de woning gereden om na te genieten.